دعایت اجابت شد

  روزی «عاشق» به «معشوق» گفت :

  مهربانم، تقاضايی دارم. کسی را می شناسم که گرفتار است و محتاج دعا. دردی دارد و روزها را در انتظار مرهمی سپری  می کند. به سوی آستان الهی، دعايی بخوان، شايداجابت شود واوازمشقت ورنج، رهايی يابد.

«معشوق» پذيرفت، پس دعايی خواند.

  مدت هاگذشت. «عاشق» سراغی از«معشوق» نگرفت؛ درحالی که اکنون، معشوق، خودعاشق شده بود. عاشق«عاشق». در فراق او بال و پر می سوخت، اشک هايش روان و قلبش مجروح بود. روزش را با نام او آغاز می کرد و شب را با ياداو صبح می نمود. چاره ای نيافت، جزآن که بار ديگر به خداوند متوسل شود. پس عاجز وناتوان، دست نياز به درگاه پروردگار بلند کرد و این گونه راز و نیاز نمود:

  «بار الها، از راز درونم باخبری،چگونه شد که چنين گشتم؟ من خود، روزی معشوق بودم واکنون دل از دست داده ام. من مانده ام ويک قلب شکسته. ديگر يادی ازمن نمی کند، گويی، مرا از دل بيرون کرده است.»

  پس ندا آمدکه :

  «آن گاه که عاشق از تو خواست دعايی بخوانی، آرزو می کرد که مهرش بر دل تو بنشيند . تو با صدق و خلوص قلب دعا کردی، دعايت را اجابت کردم. آری! مهر او در دلت جای گرفت، دل خويش را باختی و او به آن چه که طلب کرده بود رسيد؛ اما افسوس که تو را از ياد برد و معشوق ديگری برگزید.

ميم مثل مادر

فيلمی از «رسول ملاقلی پور»

اگر دلتان گريه می خواهد،

 اگر مدت هاست که نمی توانيد گريه کنيد، اما

 بهانه ای برای يک گريه ی درست حسابی نداريد،

 اگر مدت هاست که مادرتان را فراموش کرده ايد،

 اگر می خواهيد حقايق تلخ جنگ را ببينيد و

 بدانيد که اين خداوندان قدرت چه کارها می کنند،

 اگر می خواهيد ببينيد که از هنر به هيچ جا نمی رسيد،

اگر می خواهيد يک کمی از سالم بودنتان، لذت ببريد و

 اگر وقت داشتيد به ياد خدا بيفتيد و

 خدا را به خاطرهمه ی نعمت هايش شکر کنيد،

ميم مثل مادر را فراموش نکنيد.

اشاره نکردم که طبق معمول در اين فيلم به پست بودن

 تعداد معدودی از آقايان هم اشاره شده است.

واما:

ميم مثل مهسان

رفيق روزهای سينمايی من، تک رفيق ساعت های تنهايی،

 که نشد من بگويم با من باش و بگويد نه،...

                مهسان

از سينما که آمديم بيرون، چشمان جفتمان پف کرده بود،

 من به او نگاه کردم ، او به من.

خوشحال بودم که به جای درس يک فيلم خوب ديدم.

دال مثل

               دوستی