بيچاره خدا! باور كن!

دلش خوش بود كه بنده آفريده است، انسان آفريده كه اشرف مخلوقات است.

بيچاره خدا كه از شبنم عشق خاك ما را گل كرد، دلي آفريد و گنج عشق را در آن به وديعه گذاشت.

بيچاره خدا كه چهل هزار شبانه روز مشغول خلق كردن ما بود، به اميد آن كه او را بشناسيم و سر سجده بر آستانش نهيم.

بيچاره خدا كه اميدوار بود ما عاشقش شويم و دوستش بداريم.

بيچاره خدا!

خدايا! هيچ ندارم كه بگويم، جز اين كه:

«اول قصور اين بي سر و سامان را ببخش، پس گناه هر عاصي نادان. تويي بخشنده و مهربان و تويي آمرزنده و مستعان.»

پاورقي:

آن قدر غرق در زندگي خود هستيم كه نصفه و نيمه، گاه گاهي به يادش مي افتيم.

بيچاره ما!

عزيز دل من

اين چند وقت، آن قدر اتفاقات عجيب و غريب افتاده كه الان ذهنم انباشته از افكار و عقايد مختلف است و هر كدام را كه بنويسم، به ديگري خيانت كرده ام. پس مي نويسم براي دوستي كه دوستش دارم:

در اين دنيايي كه هيچ كس به فكر تو نيست،

در اين دنيايي كه هر روز دوستي مي آيد و ردّ پايي مي نهد و مي رود،

در اين دنيايي كه كسي تو را براي خودت دوست ندارد و همه تو را براي خودشان مي خواهند،

                يك نفر مي آيد كه از شمال است.

                        با چشمان آبيش به تو نگاه مي كند و

    تو را «عزيز دل من» خطاب مي كند.

                 تو را دوست دارد به خاطر خودت

تو را باهمه ي نا مهرباني هايت و كم محبتي هايت دوست مي دارد

         از بيماريت غصه دار مي شود و

                       از شادمانيت خشنود مي گردد

   يك نفر مي آيد كه تو را به خاطر خودت

                                         و به خاطر خودت

        و به خاطر باران بودنت دوست مي دارد

       در اين دنيايي كه اميدي به دوستي هيچ كس نيست

           يك نفر هست كه مرا به خاطر خودم دوست مي دارد

               و مرا «عزيز دل من» خطاب مي كند.