اگر هیچ وقت دلم برای خودم نسوخته بود، امروز سوخت.

آهای آدم ها که درس می خوانید، دانشگاه می روید و خوشحالید از این که کتابی هست و دفتری و قلمی، قدر بدانید. قدر روزهایی که پشت میز تحصیل می نشینید و بی هیچ مشکل ذهنی و دغدغه ی روحی درس می خوانید.

قدر بدانید

چون

کسانی هستند که از حق تحصیلات عالیه محروم اند

که یک موسسه ی کوچک در پیت را هم از دست داده اند

که در انتظارند نامهربانی ها تمام شود.

دلم سوخته است...

دلم برای خودمان سوخته است...

قلب دوستم