- اه.......... عجب دافی بود!

- حالا خب یعنی چی؟

- یعنی خوشگل بود.

- یعنی مثل سارا؟

- نه... اون که داف نیست.

- خب خوشگل که هست.

- نه! به اون که نمی گن داف.

- خب یعنی مثل کی؟

- یعنی خوش هیکل بود.

- خب یعنی مثل نسترن؟

- نه! اون که داف نیست. فقط هیکلش خوبه.

- خب پس یعنی چی؟

- یعنی خوش تیپ هم بود.

- یعنی مثل شادی؟

- نه بابا! نه! اون که فقط خوش تیپه.

- پس مثل کی؟

- مثلا مثل... مثل... مثل فوفولیا.

- سکوت

- یعنی خوشگلِ خوش تیپِ خوش هیکلِ خوش لباسِ خوش رنگ و لعابِ خوش برخوردِ مهربونِ... چه می دونم! داف دیگه. اه... عجب دافی بود.

دافی از آن واژه هایی است که دوستان بنده که جنسیتشان مذکر است، در کلام خود بسیار استفاده می کنند و ما را چون خر در گل واژه می گذارند.

از آن جایی که آقایان-بلا نسبت شمای خواننده- گردنی دارند با قابلیت چرخش صد و هشتاد درجه ای و مدام هم چشمشان از این سو به آن سو، می دود، در تشخیص داف ها بسیار توانا و قدرتمند عمل می کنند که بنده، به شخصه واقعا نمی فهمم.

* آماده کن چون این جا کلی داف نشسته...

* این دافیه تو طبقه دوم عالیه و آسه، منو می گه ها...

برگرفته از سایت http://www.2mahal.com/song/35585.htm

حالا نیست هر چی سوژه توی دنیا بوده، ترانه شده و دیگر سوژه ای باقی نمانده، اشعار شعرا هم دیگر ته کشیده، در نتیجه دافی موضوع شعر شعرای معاصر قرار گرفته است.

و اینک این سوال به ذهن منگول من می رسد که:

حالا اگر یک پسری، خصوصیات دافی گونه داشته باشد، چی می گوییم؟

پس از اندکی تفکر(چند روز بعد)

- اه... چه دافی بود!

- خب!

- مثل این که دیگه فهمیدی یعنی چی. دیگه نمی پرسی.

- آره! معادلش می شه «پچولیگامعنژغلسجاثتی».

- یعنی چی این که گفتی؟

- یعنی دافی!