جمعه سال از 87 به 88 تبدیل می شود

و من

متشکرم از اهالی وبلاگ نویسی که یک جورهایی دوست من هستند:

از عاشقانه هایم برای تو که جملاتی می نویسد به صلابت و بزرگی خودش. خودش می داند که دوست خوب من است و البته یک جفت گوش شنوا دارد که همیشه صدای نکره ی من را بشنود و به حرف هایم  گوش دهد.

متشکرم از فینگیل بانو که کمکم می کند هر روز جملاتی از یک رمان طولانی را بخوانم و با پستی و بلندی های یک زندگی آشنا شوم. عاشق عشقولانه هایش هستم.

متشکرم از در جاده های زندگی که تجارب عقلگرای خود را می گذارد در اختیارم و همیشه جزو اولین هایی است که برای نوشته هایم نظر می گذارد. او نیز دوست خوبی است.

متشکرم از ای وای که دوباره وبلاگش را راه انداخته و با نگاه تیز بین و ژرف اندیشش روزگار را به تصویر می کشد. ای وای، یک انسان بزرگ است، دوستی است برای تمام فصول.

متشکرم از حاج باران که با قلم شیوا، روان و رسایش جملاتی انتخاب می کند که همواره به دل می نشیند. عاشقانه ی آرام ش بی نظیر است. حاج باران عزیز: صمیمانه بگویم، وقتی نام وبلاگم را جزو لینک هایت دیدم، ذوقی کودکانه سرتا پای وجودم را فراگرفت، ولی هرگز فرصت نکردم ابرازش کنم.

متشکرم از یه جورایی چون از احساساتش می نویسد که من بیشتر موقع ها درکش می کنم.

متشکرم از اعظم چون همیشه به من سر می زند و با القاب مهربانانه ای که نصیبم می کند، شرمسار می شوم، اما نمی فهمم چرا همیشه نظر خصوصی می گذارد.

متشکرم از ستاره ی کوچک چون نویسنده ای است توانا، قلمی شیرین دارد و نگاهی متفاوت.

متشکرم از آبی خاکستری سیاه که دلم برای اشعارش تنگ شده و البته برای خودش هزاران برابر بیشتر.

متشکرم از کیمیاگر کویر که نمی دانم چرا... .

متشکرم از ترافیک که عکس های زیبایی می گذارد.

می خواهم از تمام کسانی نوشته های من را می خواندند و می خوانند، تشکر کنم.

دنیای واقعی

خدا را سپاس که  آغوش مادری هست که پناهم دهد، شانه های پدری هست که سقف زندگی ام باشد و برادری که محبت و مهربانی اش را انتهایی نیست.

خدا را سپاس که دستی هست تا بنویسد و قلمی که بنگارد.

و حق را سپاس که دوستانی دارم تا شادی آور لحظات زندگی ام باشند و روح بخش روزگارانم.

در آخرین روز زمستان 87،

آرزو می کنم

سال 88

دنیایی داشته باشیم بهتر، دنیایی که به جای جنگ و قتل، صحبت از صلح و صفا باشد. دنیایی که در آن عشق حرف بزند و عشق گام بردارد و عشق ببیند و عشق بشنود. دنیایی که در آن دروغ رخت بربندد و ریا جایش را به خلوص و یکرنگی بدهد.

به امید زندگی بهتر در دنیایی بهتر

سال نو مبارک